Lang geleden leefden in Noord Europa Keltische schapen, die klein en donker waren. Ze hadden een korte staart, korte oren, een lange rechte smalle neus en vier horens. Bovendien verloren deze schapen vanzelf hun vacht. Rassen van vandaag de dag die aan dit type herinneren zijn bijvoorbeeld de Hebridean, Manx Loghtan, Shetland.
De Romeinen brachten rond 50 voor Christus schapen mee van een heel ander type. Deze schapen waren groter, hadden geen of eventueel twee horens, langere staarten en grotere oren. Ook had dit type schaap een kromme neus. Een dergelijke neus wordt dan ook 'romeinse neus' genoemd. In de echte lansvormige Keltische staart zaten 13 botjes. De romeinse staart had 22 botjes.
Door menselijke selectie kenden de Romeinse schapen geen natuurlijke rui meer. Een heel belangrijk verschil was ook dat deze schapen witte wol hadden. Witte wol was veel kostbaarder dan donkere omdat het in allerlei kleuren kon worden geverfd. Omdat boeren de Romeinse schapen kruisten met de eigen kudde ontstonden er 3 hoofdkleuren: wit, zwart en rood.